Brief aan de Minister President

E-mail

Amsterdam, 27 juli 2010

 

Onderwerp: Europese maatregelen omtrent vitaminen en mineralen

 

Excellentie,

Met deze brief willen wij u vragen stelling in te nemen tegen de aanstaande maatregelen van de Europese Commissie inzake vitaminen en mineralen, zoals onder andere vastgelegd in de Richtlijn 2002/46/EC. Met deze maatregelen streeft Europa ernaar de consumptie van vitaminen en mineralen door consumenten aan banden te leggen.

De stichting Recht op Gezondheid heeft als doel om het publiek te informeren over nieuws op het gebied van gezondheid en bewust te maken van het diverse krachtenveld erom heen.

De aftakeling van het milieu en de ‘modernisering’ van de landbouw en (voeding-)industrie hebben de kwaliteit en de voedingswaarde van ons voedsel sterk aangetast. Door de hierdoor ontstane tekorten (van m.n. vitaminen, mineralen en sporenelementen) laat onze gezondheid inmiddels al enige tijd een neerwaartse tendens zien.

Onze stichting probeert door middel van objectieve en wetenschappelijk onderbouwde berichtgeving het publiek een juist beeld te geven over issues die betrekking hebben op de gezondheid van mensen.

De wetenschap toont continue het belang van vitaminen en mineralen aan voor een goede gezondheid. Vitaminen en mineralen zijn noodzakelijke stoffen die het lichaam niet zelf kan aanmaken en dus via de voeding verkregen moeten worden. Vitaminen en mineralen zijn gewoon natuurlijke voedingsstoffen die al tienduizenden jaren een onlosmakelijk onderdeel van de voeding van de mens zijn.

En het aantal chronische ziekten in onze samenleving, zoals diabetes, hart- en vaatziekten, kanker, en vele andere, groeit schrikbarend, met als gevolg dat de kosten van de gezondheidszorg de pan uit rijzen. Zoals u ongetwijfeld beter weet dan wij gaf Nederland in het peiljaar 2005, 68,5 miljard Euro uit aan gezondheidszorg. Dat is 13,5 % van het Bruto Binnenlands Product en 4200 Euro per jaar per Nederlander. En het is algemeen bekend dat deze kosten elk jaar nog fors stijgen

Vele vooral chronische ziekten worden veroorzaakt door een tekort aan een of meerdere micronutriënten. En dit is veelvuldig wetenschappelijk aangetoond. In dit kader verwijzen wij ook graag naar het boek “Censuur – Wat U niet mag weten over Uw Gezondheid” van de Hongaarse arts Gàbor Lenkei -www.watunietmagwetenoveruwgezondheid.nl

Steeds minder mensen kennen noch gebruiken “De schijf van vijf”, waardoor heel veel mensen essentiële micronutriënten als vitaminen en mineralen steeds minder binnenkrijgen, met alle gevolgen van dien.

Er worden, zeker nu we in een crisistijd verkeren, veel maatregelen genomen om de kosten van de gezondheidszorg te reduceren. Maar er wordt zeer weinig gedaan om de reductie van deze kosten te bewerkstelligen door een verbeterde primaire preventie en het voorkomen van de chronische ziekten.

Het ligt namelijk zeer voor de hand om de kosten van de gezondheidszorg aan te pakken door de tekorten aan micronutriënten in de samenleving te reduceren. En dit niet alleen om de kosten van de gezondheidszorg te reduceren, maar ook om het welzijn van de bevolking in het algemeen te verhogen en de productiviteit en de economie te bevorderen.

Maar volledig tegen deze logica in heeft de Europese Commissie juist verregaande maatregelen aangekondigd om het gebruik van deze essentiële micronutriënten via voeding en voedingssupplementen terug te dringen.

In plaats van gezond eten aan te moedigen en junkfood af te raden gaat de Europese Commissie met haar aanpak lijnrecht in tegen de gezondheid en het welzijn van mensen door het door haar voorgestelde beleid.

Wij vinden het kort gezegd krankzinnige maatregelen. Deze naderende Europese maatregelen zijn net zo nodig als een richtlijn om kromme bananen te verbieden en te eisen dat zij voortaan recht moeten zijn. Als Brussel hier zijn zin zou krijgen, is het straks simpeler om in Amsterdam aan harddrugs te komen dan aan voldoende vitaminen

Het is ongelooflijk dat onze volksvertegenwoordigers in de Europese Unie zulke maatregelen tegen het belang van de Europese bevolking in zouden willen implementeren. De vraag dringt zich dan ook op of de Europese Parlementsleden wel weten welke richtlijnen zij gevraagd worden goed te keuren en of zij correct geïnformeerd worden.

Of zou de lobby van de farmaceutische bedrijven en de psychiatrie hier een grote rol in spelen? Zij zijn namelijk de enige die zullen profiteren van dit beleid, want hoe slechter het eten en hoe minder micronutriënten, hoe ongezonder de bevolking en hoe meer chronische ziekte en mentale stoornissen behandeld zullen kunnen worden met medicijnen.

Als de Stichting Recht op Gezondheid dringen wij er dan ook met klem bij u op aan om als Nederlandse regering verzet aan te tekenen en niet akkoord te gaan met de voorgestelde Brusselse maatregelen en meer onderzoek te eisen.

Wij zijn altijd bereid om verder met u van gedachte te wisselen over dit onderwerp.

Wij danken u voor uw aandacht.

 

 

Met de meeste hoogachting,

Namens de Stichting Recht op Gezondheid,