Nieuws aangaande uw gezondheid

Het medicijn paroxetine (een antidepressivum) speelt een cruciale rol in de moord op politieagent Dick Haveman en Renske Hekman, in april vorig jaar in Baflo. In het bloed van verdachte Alasam S. (26) is een hoge concentratie van het medicijn aangetroffen.

Het gebruik van paroxetine kan volgens advocaat Mathieu van Linde leiden tot zeer agressief gedrag. Hij verzocht de rechtbank deskundigen aan te wijzen die iets kunnen zeggen over de bijwerkingen van paroxetine. In diverse gezinsdrama's zou het middel een rol hebben gespeeld, aldus Van Linde.

Mocht er een direct verband bestaan tussen het (door een arts voorgeschreven) medicijngebruik van Alasam S. en de moorden op de politieman en Renske Hekman, dan kan dat betekenen dat de misdrijven S. niet kunnen worden aangerekend. In dat geval kan geen straf worden opgelegd (wel TBS).

Hoe is het mogelijk is dat wij nog altijd in de psychofarmaca geloven, als zo duidelijk is aangetoond dat ze op termijn zo averechts werken? Dat vraagt Jeroen Morssink zich af.
 Als Bram Bakker op vk.nl schrijft dat we terughoudender moeten zijn met antidepressiva, heeft hij helemaal gelijk. Hij gaat alleen niet ver genoeg. Het wachten is op de psychiater die hardop durft te zeggen dat het idee dat psychofarmaca effectief zijn, berust op een collectief waanbeeld dat in de beroepsgroep der psychiaters rondwaart. Hoe dat beeld ontstaan is en welke factoren het in stand houden is uitgebreid te lezen in "Heel de gewonde genezer", het tweede deel van een trilogie waarin een zeer kritische analyse van de westerse geneeskunde wordt gegeven.

In dit boek is een uitgebreide Nederlandse samenvatting te vinden van het werk van de Amerikaanse wetenschapsjournalist Robert Whitaker. Deze laatste heeft het belangrijkste wetenschappelijk bewijsmateriaal dat sinds 1954 over psychofarmaca is gepubliceerd kritisch onder de de loep genomen. De conclusie is huiveringwekkend. Al zestig jaar lang houden we onszelf op een bedwelmende manier voor de gek. Hoe komt iemand tot dit idee en wat voor consequenties heeft het voor de aanpak van psychiatrische patiënten?